Najpierw ustal, co odbiorca ma zauważyć
Hierarchia wizualna to sposób ułożenia elementów, który pomaga odbiorcy odróżnić informację główną od szczegółów. Nie chodzi o to, by każdy fragment grafiki przyciągał uwagę. Jeśli tytuł, zdjęcie, cena, logo i przycisk są równie wyraziste, trudno zdecydować, od czego zacząć. Dobrze zaplanowana grafika wskazuje kolejność: najpierw sens komunikatu, potem potrzebne wyjaśnienie, na końcu działanie lub źródło dodatkowych informacji.
Przed otwarciem programu graficznego zapisz jedno zdanie: „Po obejrzeniu tej grafiki odbiorca powinien wiedzieć, że…”. Następnie wybierz najwyżej trzy poziomy treści. Przykładowo w grafice zapraszającej na warsztat pierwszym poziomem może być temat spotkania, drugim termin i miejsce, a trzecim informacja o zapisach. Nazwa organizatora pozostaje ważna, ale nie musi konkurować z tematem. Taki szkic ułatwia podejmowanie decyzji o układzie i skracanie tekstu.
Buduj kolejność za pomocą wielkości, kontrastu i miejsca
Wielkość to prosty sposób podkreślania znaczenia. Główny komunikat zwykle potrzebuje więcej przestrzeni niż dopisek organizacyjny. Nie oznacza to jednak, że wystarczy powiększyć wszystkie ważne słowa. Gdy kilka elementów ma podobną skalę, ich wzajemna kolejność znów staje się niejasna. Wybierz jeden wyraźny punkt wejścia, a pozostałe informacje podporządkuj mu krojem pisma, rozmiarem lub wagą.
Kontrast pomaga odróżnić element od tła, ale warto używać go oszczędnie. Mocny kolor może wyróżnić termin albo wezwanie do działania; jeśli pojawia się wszędzie, przestaje wskazywać priorytet. Znaczenie ma także położenie. Umieść powiązane informacje blisko siebie, na przykład termin obok miejsca wydarzenia, a między różnymi grupami zostaw wyraźniejszy odstęp. Dzięki temu odbiorca widzi nie tylko pojedyncze napisy, lecz także relacje między nimi.
Zostaw miejsce na oddech i dopasuj obraz do treści
Pusta przestrzeń nie jest niewykorzystanym miejscem. Pomaga oddzielić komunikaty i skierować uwagę na to, co zostało w kadrze. Gdy brakuje miejsca, najpierw usuń zbędne słowa, powtórzenia i ozdobniki, zamiast zmniejszać cały tekst. Grafikę promującą poradnik można oprzeć na krótkim tytule, jednym zdaniu objaśnienia i czytelnym oznaczeniu marki. Pełny opis lepiej umieścić tam, gdzie odbiorca będzie mógł spokojnie go przeczytać.
Zdjęcie lub ilustracja powinny wspierać temat, a nie przejmować uwagę bez powodu. Jeśli grafika zapowiada poradnik o przygotowaniu domowego stanowiska do pracy, obraz biurka może dostarczyć kontekstu. Warto jednak sprawdzić, czy szczegóły zdjęcia nie utrudniają odczytania tytułu. Pomóc może spokojniejszy kadr, jednolite pole pod tekstem albo zmiana ułożenia elementów. Nie zakładaj, że napis położony bezpośrednio na fotografii będzie czytelny w każdym miejscu obrazu.
Sprawdź grafikę w formacie, w którym będzie oglądana
Projekt czytelny na dużym monitorze może stracić hierarchię na ekranie telefonu. Zmniejsz podgląd do rozmiaru zbliżonego do miejsca publikacji i sprawdź, czy bez wysiłku odczytasz główny komunikat. Przygotowując kilka formatów, nie ograniczaj się do przycięcia jednego pliku: po zmianie proporcji tytuł może znaleźć się zbyt blisko krawędzi, a istotny element zdjęcia może zniknąć. Czasem trzeba ułożyć treść od nowa.
Zadbaj też o czytelność dla osób, którym trudniej rozróżniać kolory lub drobny tekst. Nie opieraj znaczenia wyłącznie na kolorze: ważny element wyróżnij również rozmiarem, podpisem albo położeniem. Sprawdź, czy tekst dostatecznie odcina się od tła i czy ma wygodne odstępy. Jeśli grafika zawiera dane lub instrukcję, rozważ podanie najważniejszych informacji również w tekście towarzyszącym publikacji.
Zrób krótki test przed publikacją
Odłóż projekt na chwilę, a potem spójrz na niego przez kilka sekund. Co zauważasz jako pierwsze? Czy to właśnie główna informacja? Następnie spróbuj bez przybliżania znaleźć szczegóły potrzebne do zrozumienia przekazu i ewentualne wezwanie do działania. Możesz poprosić inną osobę o opisanie grafiki własnymi słowami, bez wcześniejszego tłumaczenia jej celu. Jeśli zaczyna od elementu drugorzędnego, warto poprawić układ.
W krótkim wideo podobny test można przeprowadzić dla kolejnych ujęć. Sprawdź, czy napisy pojawiają się na tyle długo, by można było je przeczytać, oraz czy ruch, obraz i tekst nie walczą jednocześnie o uwagę. Hierarchia wizualna nie wymaga skomplikowanych efektów. Najczęściej zaczyna się od decyzji, co pokazać najpierw, co dopowiedzieć później i z czego zrezygnować.
